У кнізе вядомага нямецкага даследчыка гістарычнай памяці Алейды Асман зроблена ўражлівая спроба абагульнення тэарэтычных дэбатаў аб тым, як фармуюцца сацыяльныя ўяўленні пра мінулае. Што стаіць за чалавечай здольнасцю памятаць і аддаваць забыццю? Дзякуючы чаму індывідуальнае ўспамінанне з'яўляецца не толькі непасрэдным сведчаннем пра мінулае, але і сімптомам, які адлюстроўвае культурны кантэкст самога таго, хто ўспамінае?

Матэрыялам, які дазваляе прасачыць пастаянна змяняльныя траекторыі гэтых тэарэтычных дэбатаў, з'яўляецца трагічная гісторыя XX стагоддзя.