Восенню 1968 года трынаццаць студэнтаў і тры выкладчыкі Ельскага ўніверсітэта адправіліся ў экспедыцыю ў Лас-Вегас — сусветную сталіцу вульгарнасці і дрэннага густу, кашмар архітэктара таго часу. Гэта быў час строгіх і лаканічных архітэктурных форм, сацыяльных амбіцый і высокай місіі архітэктурнай прафесіі.

Вынікі сціплага студэнцкага даследавання былі падведзены ў працы «Урокі Лас-Вегаса». Сапраўдная кніга — гэта новае выданне класічнай працы, якая стала галоўным маніфестам постмадэрнізму. «Урокі Лас-Вегаса» рэабілітавалі брыдкую і звычайную архітэктуру і назаўсёды змянілі ўяўленні аб прыгажосці і функцыянальнасці гарадской прасторы.