Хайдэгераўская крытыка сучаснай тэхнікі і яе сувязі з метафізікай знайшла ўспрымальную аўдыторыю на Усходзе. Аднак канцэпцыя, згодна з якой існуе толькі адзін — першапачаткова грэчаскі — тып тэхнікі, стала перашкодай для любога арыгінальнага крытычнага асэнсавання тэхналогіі ў сучаснай кітайскай думцы. Юк Хуэй заяўляе пра настойлівую неабходнасць уявіць спецыфічна кітайскую філасофію тэхнікі, здольную адказаць на выклік Хайдэгера, у той жа час праблематызуючы сцвярджэнне тэхнікі і тэхналогій як антрапалагічна ўніверсальных.

Гэта даследаванне гістарыка-метафізічнага пытання аб тэхніцы абапіраецца на ідэі Жана-Франсуа Ліотара, Жыльбера Сімандона і Бернара Стыглера. Яно прадстаўляе гісторыю сучаснай усходняй філасофскай думкі, уключаючы такія фігуры, як Фэн Юлань, Моу Цзунсань і Кэйдзі Нісітані, у значнай ступені невядомай беларускім чытачам. Даследаванне пралівае новае святло на пытанне аб тэхніцы ў Кітаі.

Чаму тэхніка ніколі не тэматызыравалася ў кітайскай думцы? Чаму час ніколі не быў сапраўдным пытаннем для кітайскай філасофіі? Як трансфармавалася традыцыйнае паняцце Ці ў адносінах да Дао па меры таго, як Кітай прымаў тэхналагічную сучаснасць і вестэрнізацыю?

У «Пытанні аб тэхніцы ў Кітаі» сістэматычны гістарычны агляд асноўных паняццяў традыцыйнай кітайскай думкі суправаджаецца арыгінальным даследаваннем згаданых праблем. Гэта падводзіць да пытання: як кітайская думка можа сёння паспрыяць крытычнай пераацэнцы глабалізаванай тэхнікі з касматэхнічных пазіцый?