У кнізе прасочваецца доўгая гісторыя фарміравання навуковых інстытутаў ад позняга сярэднявечча да сённяшняга дня. Аўтар паслядоўна абвяргае ўяўленні аб лінейнай эвалюцыі навукі, фокусуючы ўвагу чытача на неачэвіднасці падзей, якія абазначылі рэальную траекторыю яе развіцця. Ён паказвае, як розныя інтарэсы і дзеянні канкрэтных асоб, звязаныя з пазнаннем прыродных з'яў і якія мелі першапачаткова характар тэхнічнай інфармацыі, крышталізаваліся ў публічна прызнаную ролю вучонага.

Асаблівая ўвага нададзена легітымацыі навуковага стаўлення да рэальнасці і ўзнікненню універсальнай навуковай ідэалогіі. Ахопліваючы шырокі сацыяльна-гістарычны кантэкст, Бен-Дэвід тлумачыць, чаму цэнтры навуковага ўплыву, з'явіўшыся спачатку ў Італіі, перамяшчаюцца затым у Вялікабрытанію, Францыю, Германію і, нарэшце, у Злучаныя Штаты. Ён таксама дае падрабязны агляд стратэгій, якія прывялі да ўтварэння або выбару пэўных арганізацыйных формаў навукі ў розных грамадствах.