Доўгі час лічылася, што гісторыя заходняй культуры развіваецца ад міфа да логаса. Пад міфам разумелі цэлы корпус зменлівых гісторый, у якіх дзейнічалі багі і героі, што не мелі ні яснай ідэнтычнасці, ні выразнага «сэнсу». З логасам жа ў цывілізацыю пранікалі ясная канцэптуальнасць і філасофскі погляд на свет.

Аднак у апошні час гэтая карціна падверглася радыкальнаму пераасэнсаванню. Сама апазіцыя міф-логас цяпер выклікае сумневы, а тая вобразная неразбярыха, якая прыпісвалася міфу, нечакана выявіла ў сабе рысы сучаснага светапогляду, значна больш складанага і нестабільнага, чым лагічныя і паняційныя схемы, так дарагія культуры Асветніцтва.

Невызначанасць божых пантэонаў язычніцтва выявіла прамыя паралелі ў невызначанасці сучасных ідэнтычнасцяў.

Кніга адштурхваецца ад апропрыяцыі міфа культурай мадэрнізму (вялікая ўвага нададзена, у прыватнасці, паэме Уладзіміра Гандэльсмана «Велімірава кніга»), а затым ахоплівае ўсё больш шырокі круг тэм, ад цялеснасці да разумення мовы і суб'екта. Яна паказвае, якім чынам у самыя актуальныя формы свядомасці пранікае тое, што яшчэ нядаўна здавалася нам архаічным.