У сваім папярэднім рамане («Чырвоны Крыж», 2017) Саша Філіпенка шырока выкарыстоўваў рэальныя гістарычныя дакументы. У яго новым творы сама адлюстраваная рэальнасць прэтэндуе на ролю дакумента эпохі. Для самых недаверлівых: тут няма нічога прыдуманага.

Ёсць гарадок, дзе горадаўтваральнае прадпрыемства — турма. Ёсць дзіцячы дом, у лёсах жыхароў якога мільгануў прамень шчасця. Сітуацыі, героі, дыялогі і нават спосабы паліцэйскіх катаванняў — усё ўзята з жыцця. І праклятае пытанне пра цану дабра, якое чамусьці абарочваецца злом, таксама пастаўлена жыццём. Дакладней — смерцю.

«Саша Філіпенка адносіцца да тых маладых аўтараў, якія адразу сталі сур'ёзнымі пісьменнікамі. Хочаце даведацца, пра што думае сучасная маладая Расія, чытайце Філіпенка» (Святлана Алексіевіч).